خاطره، نگهبانى از دين و ارزش هاى اسلامى نهفته است. «١»
زيارت كربلا
جلوه ديگرى از احياگرى نسبت به قيام عاشورا، حضور در كنار تربت آن احياگران دين و زيارت مرقد امام حسين عليه السلام در كربلا است. غير از آثار تربيتى، روحى و سازندگى هاى معنوى و اخلاقى كه در زيارتِ تربت پاكان و مزار اولياى دين نهفته است. زيارت كربلا ويژگى ديگرى هم دارد و آن بهره گرفتن از اين كانون شور و حماسه براى مبارزه در راه حق و جانفشانى در راه دين و خداست.
على‌رغم ممنوعيّت هايى كه از سوى خلفاى اموى و عباسى نسبت به زيارت كربلا انجام مى‌گرفت، امامان پيوسته به آن تشويق و توصيه مى‌كردند و با بيان فضايل بيشمار براى زائران قبر سيدالشهدا عليه السلام، برنامه داشتند كه اين كانون معنويّت و شور و حماسه، پيوسته زنده و مطرح بماند و آن را يكى از نشانه‌هاى هم خطّى با امامان و وفاى به عهد و بيعت شيعه با ائمّه عليهم السلام مى‌دانستند.
امام صادق عليه السلام فرمود:
«مَنْ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحُسَيْن عليه السلام وَ هُوَ يَزْعَمُ انَّهُ لَنا شيعَةٌ حَتَّى يَمُوتَ فَلَيْسَ هُوَ لَنا بِشيعَةٍ» «٢»
كسى كه به زيارت حسين بن على عليه السلام نرود تا بميرد، هر چند خود را