فداى دين خدا گردد ورضاى او را بر همه چيز برگزيد و از مردم نيز خواست كسانى كه حاضرند خون خود را در اين راه نثار كنند، با او همسفر كربلا شوند. «١»
اصحاب آن حضرت نيز، هر كدام ايثارگرانه جان فداى امام خويش كردند.
در طول حوادث عاشورا نيز صحنه‌هاى زيبايى از ايثارگرى ديده مى‌شود.
وقتى نيروهاى ابن زياد، آگاه شدند كه مسلم بن عقيل در خانه هانى بن عروه است، هانى را احضار كردند و از او خواستند كه مسلم را تسليم آنان كند. او مى‌توانست با سپردن مسلم به دست آنان، جان خويش را نجات بخشد، اما حاضر شد در راه مسلم كشته شود ولى او را تسليم نكند. در مقابل درخواست تهديد آميز آنان گفت:
«به خدا سوگند، اگر تنها وبى ياور هم بمانم، هرگز او را تسليم شما نخواهم كرد، تا آنكه در راه حمايت از او بميرم!» «٢»
وقتى مسلم بن عقيل را به دارالأماره بردند، پس‌از گفت و گوهاى تندى كه ردّ و بدل شد و تصميم به كشتن او گرفتند، مسلم گريست. يكى از حاضران گفت: كسى كه در پى چنين خواسته هايى باشد نبايد گريه كند (و بايد پيش‌بينى اين روزها را هم بكند) مسلم گفت: بر خودم گريه نمى‌كنم، بلكه بر حسين عليه السلام و خانواده او مى‌گريم. «٣»
اين نيز ايثارگرى او را نشان مى دهد كه در آستانه شهادت، اگر هم گريه مى كند نه بر حال خويش، كه بر حسين مى گريد كه طبق گزارش او از