او و يارانش، نقشى محورى دارد و به برجسته‌ترين شكل، خود را نشان مى دهد. امام حسين عليه السلام روز عاشورا وقتى بى تابى خواهرش را مى‌بيند، اين فلسفه بلند را ياد آور مى شود و مى‌فرمايد:
«خواهرم! خدا را در نظر داشته باش. بدان كه همه زمينيان مى ميرند، آسمانيان هم نمى‌مانند. هر چيزى جز وجه خدا كه آفريدگار هستى است. از بين رفتنى است، خداوند همگان را دوباره بر مى انگيزد ...» «١»
در سخن ديگرى كه در شب عاشورا بااصحاب خويش فرمود، باز هم تأكيد بر همين محورها را مى‌بينم، از جمله اين كه:
«بدانيد كه شيرينى و تلخى دنيا، خواب است و «بيدارى» در آخرت است. رستگار كسى است كه به فلاح آخرت برسد و بدبخت كسى است كه به شقاوت آخرت گرفتار آيد.» «٢»
باور به معاد، رشته هاى علقه انسان را از دنيا مى گسلد و راحت تر مى تواند در مسير عمل به تكليف، از جان بگذرد. امام در اشعارى كه پس از شنيدن خبر شهادت مسلم بن عقيل، از فرزدق در مسير راه كوفه شنيد، به اين جلوه تابناك اشاره فرمود:
«اگر دنيا ارزشمند به حساب آيد، سراى آخرت كه خانه پاداش الهى است، برتر و نيكوتر است و اگر بدن‌ها براى مرگ پديد آمده‌اند،