مفصل، سروده شاعرى را بر زبان آورد كه مضمونش چنين است:
من به راه خود مى‌روم. مرگ، براى جوانمردى كه نيّت خير كند و جهاد كند و با مردان صالح، مواساتِ به جان داشته باشد، هيچ عار و ننگ نيست. «١»
در شبى از شب هاى محرم نيز امام حسين عليه السلام در جمع ياران خويش، ضمن بيان اين سخن كه هر كه مى خواهد بر گردد از تاريكى شب استفاده كند، فرمود: هر كس مى‌رود برود ولى هر كس با ما، با جانش مواسات داشته باشد، فرداى قيامت در بهشت با ما خواهد بود و از خشم الهى خواهد رست: «مَنْ واسانا بِنَفْسِهِ كانَ مَعَنا غَداً فِى الْجَنانِ نَجِيّاً مِنْ غَضَبِ الرَّحْمانِ» «٢».
حرّ نيز وقتى توبه كرد و نزد امام آمد، با اين حالت آمد كه جان خود را فداى امام كند: «مُواسِياً لَكَ بِنَفْسى‌» «٣»
و چنان نيز كرد. وقتى امام حسين عليه السلام به بالين حرّ شهيد رسيد و سر او را به دامن گرفت و حرّيت او را ستود، با تمثّل به اشعارى مقام مساوات او را بر زبان آورد:
«وَ نِعْمَ الْحُرُّ اذْ واسى حُسَيْنا وَ جادَ بِنَفْسِهِ عِنْدَ الصَّباحِ» «٤».
در كوفه وقتى از هانى بن عروه مى‌خواهند كه مسلم را كه در خانه او پنهان شده است تحويل دهد، مى گويد: «به خدا قسم اگر تك و تنها بمانم و هيچ ياورى نداشته باشم، او را تسليم نمى كنم تا آنكه در راه او كشته‌