هرچند خود و يارانش در عاشورا به شهادت رسيدند. رسوا ساختن چهره تزويرگرانه امويان، شكستنِ جوّ رعب و وحشت در قيام عليه سلطه جور، دميدن روح احساس تعهّد ومسؤوليّت در برابر اسلام و مسلمين، پديد آمدن انگيزه‌هاى جهاد و مبارزه در راه حق، همه از اهداف حسينى در نهضت عاشورا بود و اينها همه تحقّق يافت. پس امام حسين، چهره پيروز نبرد عاشورا است.
پس چنان نيست كه پيروزى، تنها غلبه نظامى باشد. پيروزى خون بر شمشير از همين نوع پيروزى‌هاى راستين است. روزى در مدينه، ابراهيم بن طلحه از امام زين العابدين عليه السلام سؤال كرد كه در ماجراى عاشورا چه كسى غالب و پيروز است؟ امام فرمود:
اذا دَخَلَ وَقْتُ الصَّلوةِ فَاذِّنْ وَ اقِمْ، تَعْرِفُ مَنِ الْغالِبُ» «١»
چون وقت نماز فرا رسيد، اذان و اقامه بگو، خواهى شناخت كه پيروز كيست!
اين همان پيروزى در قالب تحقّق اهداف است، هرچند ديدگان ظاهربين آن را پيروزى نبينند.
از منظر ديگر، آنان كه زندگى را همراه با عقيده پاك و درست مى‌گذرانند و در راه آن عقيده فداكارى هم نشان مى‌دهند، اينان پيروزند و به تعبير قرآن به «احْدَى الحُسْنَيَيْنِ»- يكى از دو پيروزى- مى‌رسند، چه كشته شوند، چه غلبه يابند. «٢»
در ديد عاشورايى، شهيدان اين راه پيروزند، چون شهادت، فوز اكبر و رستگارى عظيم است و بازماندگانِ از كاروان شهادت، حياتِ بى فتح‌