امام صادق عليه السلام به اصحاب خويش فرمود: با يكديگر پيوند و رفت و آمد و ترحّم داشته باشيد، همديگر را زيارت كنيد، به ملاقات هم برويد، مذاكره كنيد و «امر» ما را زنده بداريد: «تَزاوَرُوا وَ تَلاقُوا وَ تَذاكَرُوا وَ احْيُوا امْرَنا» «١».
استفاده از مجالس براى احياى خط ائمه، توصيه خود آنان بوده است.
همچنين رفتن به زيارت قبر سيدالشهدا عليه السلام كه احاديث فراوان و پاداش هاى عظيم در اين باره آمده است. در سايه زيارت، همدلان و همسويان با خط عاشورا گرد هم مى‌آيند و بر سر مزار شهيد، با خون و راه و هدف شهيد پيمان مى‌بندند و از زندگى و شهادت آنان درس و الهام مى‌گيرند.
براى زيارت هيچ امامى به اندازه زيارت حسين بن على عليه السلام در كربلا، تأكيد و توصيه نشده است. در روايات براى آن پاداشى برابر ده‌ها و صدها حجّ و عمره بيان شده است و راز آن، همان احياگرى زيارت نسبت به فلسفه قيام عاشورا و زنده نگهداشتن فرهنگ شهادت و ميثاق با شهيدان است. امام صادق عليه السلام فرمود:
مَنْ لَمْ يَأْتِ قَبْرَ الْحسينِ عليه السلام وَ هُوَ يَزْعَمُ انَّهُ لَنا شيعَةٌ حَتَّى يَمُوتَ، فَلَيْسَ هُوَ لَنا بِشيعَةٍ» «٢»
كسى كه مى‌پندارد پيرو و شيعه ماست، ولى تا زنده است هرگز به زيارت قبر حسين عليه السلام نرود، او شيعه ما نيست!
نشانه‌هاى فراوانى است كه در عصر سلطه امويان و عبّاسيان حتّى از زيارت تربت امام حسين عليه السلام جلوگيرى مى‌كردند، چرا كه اين كار، نوعى‌