اين، همان تبعيّت از تكليف است و احساس پيروزى در هر دو صورت. امام حسين عليه السلام فرموده است:
«ارْجوُ انْ يَكوُنَ خَيْراً ما ارادَ اللَّهُ بِنا، قُتِلْنا امْ ظَفِرْنا» «١»
اميدوارم آنچه خدا براى ما اراده فرموده است، خير باشد، چه كشته شويم، چه پيروز گرديم.
امام امّت بر اساس همين فرهنگ مى‌فرمود:
ملتى كه شهادت براى او سعادت است، پيروز است ... ما در كشته شدن و كشتن پيروزيم. «٢»
وقتى نامه هاى پياپى مردم كوفه به امام حسين عليه السلام رسيد و از او دعوت براى آمدن به كوفه كردند ووعده نصرت و حمايت دادند، امام احساس تكليف كرد كه برود. هر چند مى‌دانست مردم كوفه چگونه‌اند، ولى آن دعوتنامه هاو اعلام حمايت ها تكليف آور بود. پس از برخورد با سپاه حرّ كه راه را براو بستند، حضرت در ضمن خطبه‌اى به آنان فرمود:
آمدنم براى عذر آوردن به درگاه خدا ونزد شما بود. من پيش شما نيامدم مگر پس از آنكه نامه ها و فرستاده هايتان رسيد كه: نزد ما بيا كه ما پيشوايى نداريم ... اگر بر سر پيمان و سخن خويشيد، كه آمده‌ام، و اگر خوش نداريد و نمى‌خواهيد، برمى‌گردم. «٣»
اين تعبير، نشان دهنده عمل به تكليف از سوى امام است. ياران او نيز همين گونه بودند و به خاطر انجام تكليف الهى در راه نصرت او شهيد