پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٩٢

و ابن زياد از خانه بيرون رفت. وقتى پرسيدند چرا او را نكشتى؟ گفت: دو چيز سبب شد؛ يكى اينكه هانى خوش نداشت كه قتل در خانه او انجام گيرد، ديگر آنكه به ياد حديث پيامبر افتادم كه «ايمان بازدارنده ترور است.» «١»
امام حسين عليه السلام وقتى مى‌خواست از مكه به سوى كوفه بيرون آيد، بعضى از اصحاب، از جمله ابن عباس او را نصيحت مى‌كردند كه رفتن به سمت عراق، صلاح نيست. ولى امام حسين عليه السلام به او فرمود: با آنكه مى‌دانم تو از روى خيرخواهى و شفقت چنين مى گويى، اما من تصميم خود را گرفته‌ام. «٢» در منزل «صفاح» نيز پس از ملاقات با فرزدق و گزارش او به امام از اوضاع نامطمئنّ كوفه، حضرت سخن زير را فرمود و سپس به حركت خود ادامه داد:
اگر قضاى الهى بر همان چه كه دوست مى داريم نازل شود، خدا را بر نعمت‌هايش سپاس مى‌گوييم و از او براى اداى شكر، كمك مى‌خواهيم و اگر تقدير الهى ميان ما و آنچه اميد داريم مانع شد، پس كسى كه نيتش حق و درونش تقوا باشد، از حق تجاوز نكرده است.»
اينها همه نشان دهنده آن است كه امام، خود را برانجام تكليف مهيّا كرده بود، نتيجه هر چه كه باشد، راضى بود. وقتى دو نفر از سوى والى مكّه براى او امان نامه آوردند تا از ادامه اين سفر بازش دارند، حضرت فرمود: در خواب، پيامبر خدا را ديدم و به چيزى فرمان يافتم كه در پى آن خواهم رفت، به زيانم باشد يا به سودم ... «امِرْتُ فيها بِامْرٍ انَا ماضٍ لَهُ، عَلَىَّ كانَ اوْلى‌» «٤».