اين روحيه عزّتمند، در فرزندان و برادران و يارانش نيز بود. ردّ كردن امان نامه ابن زياد، از سوى عباس بن على و برادرانش نمونه آن بود. اگر امان او را مى پذيرفتند، ممكن بود جان سالم به در برند، ولى عمرى ذلّتِ رها كردن امام و منّتِ امان نامه عبيد الله بن‌زياد را همراه داشتند. نماد عزّتشان نپذيرفتن امان بود، آن هم با شديدترين و صريح ترين وضع ممكن: مرگت باد اى شمر! لعنت خدا بر تو و امان تو باد. اى دشمن خدا، مى‌گويى كه گردن به اطاعت طغيان و ستم بنهيم و از يارى برادرمان حسين عليه السلام دست برداريم؟ «١»
على اكبر عليه السلام نيز همين روحيه را داشت. در رجزى كه در ميدان نبرد مى‌خواند، ضمن معرفىّ خود و يادآورى پيوندش با پيامبر خدا، از حكومت ناپاك زاده بر مسلمانان انتقاد كرد و فرمود: به خدا سوگند، چنين كسى حاكم ما نخواهد بود: «تَاللَّهِ لا يَحْكُمُ فينَا ابْنُ الدَّعِىِّ» «٢» و تن سپردن به حكومت آنان را ننگ براى عترت رسول خدا دانست.
خاندان حضرت سيدالشهدا عليه السلام نيز، عزّت آل الله را پس از عاشورا، هر چند در قالب اسارت، حفظ كردند و كمترين حرف يا عكس العمل يا موضعگيرى كه نشان دهنده ذلت و خوارى آن دودمان باشد، از خود نشان ندادند. خطبه هاى امام سجاد عليه السلام و حضرت زينب و سكينه و ... همه شاهدى بر عزّت آنان بود. حضرت زينب سخنان تحقير آميز ابن زياد را در كوفه، با عزت و سربلندى پاسخى دندان شكن داد. و گستاخيهاى‌