نكند. «١»
دودمان بنى اميه مى خواستند ذلّت بيعت با خويش را بر «آل محمد» تحميل كنند و به زور هم شده، آنان را وادار به گردن نهادن به فرمان يزيد كنند و اين چيزى نشدنى بود و «آل اللّه» زير بار آن نرفتند، هر چند به قيمت شهادت و اسارت.
از آستان همت ما ذلّت است دور واندر كنام غيرت ما نيستش ورود
بر ما گمان بردگى زور برده اند اى مرگ! همّتى كه نخواهيم اين قيود
وقتى والى مدينه، بيعت بايزيد را با امام حسين عليه السلام مطرح كرد، حضرت با ذليلانه شمردن آن، آن را نفى كرد و ضمن بر شمردن زشتى ها و آلودگى هاى يزيد، فرمود: «فَمِثْلى‌ لا يُبايِعُ مِثْلَهُ» «٢»
كسى همچون من، با شخصى چون او بيعت نمى‌كند! در جاى ديگر با ردّ پيشنهاد تسليم شدن فرمود:
«لا اعْطيكُمْ بِيَدى‌ اعْطاءَ الذَّليلِ» «٣»
همچون ذليلان دست بيعت با شمانخواهم داد.
صبح عاشورا در طليعه نبرد، ضمن سخنانى فرمود:
به خداقسم آنچه را از من مى‌خواهند (تسليم شدن) نخواهم پذيرفت، تا اينكه خدا را آغشته به خون خويش ديدار كنم. «٤»
در خطابه پرشور ديگرى در كربلا، خطاب به سپاه كوفه، در ردّ درخواست ابن زياد مبنى‌بر تسليم شدن و بيعت، فرمود:
ابن زياد، مرا ميان كشته شدن و ذلّت مخيّر قرار داده، هيهات كه من‌