آموختند و پدران و مادران و همسران. داغ جوانان خويش را با الهام از كربلا تحمّل كردند.
امام امّت، در ترسيم صبر و مقاومت مردم ايران در برابر حملات دشمن به شهرها، از صبر و پايدارى آنان ستايش كرده، مى‌فرمايد:
مبارك باد بر خانواده‌هاى عزيز شهدا، مفقودين و اسرا وجانبازان بر ملّت ايران كه با استقامت و پايدارى و پايمردى خويش به بنيانى مرصوص مبدّل گشته‌اند كه نه تهديد ابرقدرت ها آنان را به هراس مى‌افكند و نه از محاصره‌ها و كمبودها به فغان مى آيند ... زندگى با عزّت را در خيمه مقاومت و صبر، بر حضور در كاخ هاى ذلّت و نوكرى ابرقدرت ها و سازش و صلح تحميلى ترجيح مى دهند. «١»
آزادگان عزيز نيز، مگر سال هاى سخت و تلخ اسارت در زندانهاى عراق را، جز با همين سرمايه «صبر» سپرى كردند؟
عزّت‌
عزّت چه به عنوان خصلت فردى يا روحيهِ جمعى، به معناى مقهور عوامل بيرونى نشدن، شكست ناپذيرى، صلابت نفس، كرامت و والايى روح انسانى و حفظ شخصيّت است. به زمين سفت و سخت و نفوذ ناپذير، «عُزاز» گفته مى‌شود. آنان كه از عزّت برخوردارند، تن به پستى و دنائت نمى‌دهند، كارهاى زشت و حقير نمى‌كنند، و براى حفظ كرامت خود و دودمان خويش، گاهى جان مى‌بازند.
ستم پذيرى و تحمّل سلطه باطل و سكوت در برابر تعدّى و زير بار