يارانش در صحنه هاى مختلف عاشورا نشان دادند كه خود كتابى مفصّل مى شود؛ مانند رشادتى كه مسلم بن عقيل در كوفه هنگام نبرد از خود نشان داد يا شجاعت و رزم آورى ياران امام در ميدان كربلا، آن چنان بود كه فرياد همه را برآورد و يكى از سران سپاه كوفه خطاب به سربازان فرياد زد: اى بى خردان احمق! مى دانيد با چه كسانى مى‌جنگيد؟ با شيران شرزه، با گروهى كه مرگ آفرين‌اند، هيچ كدامتان به هماوردى آنان به ميدان نرويد كه كشته مى‌شويد! «١» دلاورى عبدالله بن عفيف ازدى در مقابل ابن زياد و سپس درگيرى‌اش با سپاه مهاجم به خانه اش و صدها نمونه اين دليرى ها. دشمنان امام حسين عليه السلام و ياران شجاع او را اينگونه توصيف كرده‌اند: كسانى بر ما تاختند كه پنجه هاشان بر قبضه شمشيرها بود، همچون شيران خشمگين بر سواره هاى ما تاختند و آنان را از چپ و راست تار و مار كردند و خود را در كام مرگ مى‌افكندند ... «٢».
پيامهاى عاشورا ٨٨ عفاف و حجاب ..... ص : ٨٧

شجاعت عاشوراييان ريشه در اعتقادشان داشت. آنان كه به عشق شهادت مى‌جنگيدند، ازمرگ ترسى نداشتند تا در مقابله با دشمن، سست شوند. از اين رو لشكريان دشمن پيوسته از برابرشان مى‌گريختند.
و چون ياراى رزم فردى با اين شجاعان را نداشتند، حمله عمومى به يك فرد مى‌كردند، يا از دور، ياران امام را سنگباران مى‌كردند. يكى از راويان حوادث كربلا به نام حميد بن مسلم درباره قوّت قلب امام مى گويد: به خدا سوگند! هيچ محاصره شده‌اى در انبوه مردم را نديدم كه فرزندان و خاندان و يارانش كشته شده باشند و همچون حسين بن على قويدل و