شجاعان در نبرد بوده است و همه درهم شكستن ابهّت طاغوت ها و قدرت هاى جابر نيز در شجاعت افراد مصمم در رويارويى با آنان نهفته است. نترسيدن از مرگ، يكى از مظاهر آشكار شجاعت است و همين عامل، امام حسين عليه السلام و يارانش را به نبرد عاشورا كشاند تا حماسه اى ماندگار بيافرينند.
وقتى امام از مكّه به سمت كوفه حركت مى‌كرد و در طول راه كسانى با وى برخورد مى كردند و با طرح اوضاع آشفته عراق و استيلاى ابن زياد بر مردم، او را از عواقب اين سفر مى‌ترساندند، شجاعت و بى‌باكى امام حسين عليه السلام از مرگ بود كه اين سفر را حتمى مى‌ساخت. در برخورد با سپاه حرّ، فرمود:
«لَيْسَ شَأْنى‌ شَأْنُ مَنْ يَخافُ الْمَوْتَ». «١»
شأن و موقعيّت من، موقعيّت كسى نيست كه از مرگ بهراسد.
درجايى ديگر فرمود كه من نه دست ذلّت به اينان مى دهم ونه چون بردگان فرار يا اقرار مى‌كنم. «٢» سخن امام حسين عليه السلام و ديگر خاندان او در مواقع مختلف كه «ابِالْمَوْتِ تُخَوِّفُنى‌» (آيا مرا از مرگ مى‌ترسانى؟) نشان دهنده بى هراسى اين خاندان از مرگ است.
خصلت شجاعت در بنى هاشم و خاندان پيامبر، زبان زد بود. امام سجاد عليه السلام نيز در سخنرانى شور انگيز خويش در مجلس يزيد، فرمود كه به ما شش چيز داده شده و با هفت چيز از ديگران برتريم؛ و شجاعت را در زمره آن‌ها بر شمرد: «اعْطينَا الْعِلْمَ وَ الْحِلْمَ وَ السَّماحَةَ وَالشَّجاعَةَ ...» «٣»
بالاتر از همه اينها، شجاعتى است كه امام حسين عليه السلام و اهل بيت او و