نقلى، امام به او فرمود: شهادت پدرت مسلم براى خانواده شما بس است، دست مادرت را بگير و از اين معركه بيرون رويد. گفت: به خدا سوگند، من از آنان نيستم كه دنيا را بر آخرت برگزينم. «١»
عباس بن على عليه السلام روز عاشورا، وقتى تشنه لب وارد شريعه فرات شد، دست به زير آب برد اما با يادآورى تشنگى امام و اهل بيت، آب را بر روى آب ريخت و ننوشيد و تشنه بيرون آمد. «٢»
اين نمونه ها هر كدام جلوه‌اى از پيروزى عاشورائيان را در ميدان «جهاد نفس» نشان مى دهد. يكى علقه به فرزند يا همسر را در پاى عشق به امام، ذبح مى‌كند، يكى تشنگى خود را در مقابل عطش امام، ناديده مى گيرد، ديگرى بر زندگى خود پس از امام، خط بطلان مى‌كشد، و يكى هم اجازه نمى‌دهد كه درد و داغ شهادت پدر بر انجام وظيفه و اداى تكليف، مانعى ايجاد كند.
وقتى بر عباس بن على و برادرانش، پيشنهاد «امان نامه» مى دهند و آنان نمى‌پذيرند، وقتى امام به يارانش از شهادت آينده خبر مى‌دهد ولى آنان حاضر به تنها گذاشتن امام نمى شوند، وقتى هانى را در كوفه، تحت فشار قرار مى‌دهند تامسلم بن عقيل را تحويل دشمن دهد و او شهادت را مى‌پذيرد ولى مسلم را تحويل نمى‌دهد، وقتى امام حسين عليه السلام در عاشورا دست به نبرد نمى‌زند و مقاومت مى كند تا آغازگر جنگ نباشد، «٣» وقتى مسلم بن عقيل در خانه هانى، به خاطر يادآوردن حديث پيامبر كه از ترور