پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٦٤

توبه‌اى هست، نشان دهنده نقطه اميد او به بزرگوارى امام حسين عليه السلام بود.
حضرت هم توبه و بازگشت و حقگرايى او را ارج نهاد و با سخنِ «نَعَم، يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْكَ»، او را به بخشايش و رستگارى اميد داد. «١»
اين ارج نهادن به مقام يك انسان تائب است كه خود را از ظلمت رهانده و به نور رسانده است. هر چند سابقه اى تيره وگناه آلوده دارد، ولى اينك به نور، ايمان آورده است.
«جون»، غلام ابوذر بود. روز عاشورا از امام حسين عليه السلام اذن ميدان خواست. امام به او رخصت داد كه از صحنه بيرون برود وكشته نشود؛ چرا كه در روزهاى سخت و دشوار، همراه اين خاندان بوده لذا الآن مجاز است كه جان خويش را برگيرد و برود. ولى جون به پاى امام افتاد و بوسيد و گريست و درخواست كرد كه اجازه يابد خونش با خون اهل بيت در اين ميدان آميخته شود. امام هم اجازه داد. به ميدان رفت و پس از جنگى دلاورانه به شهادت رسيد و امام به بالين او آمد و دعايش كرد:
خدايا چهره‌اش را نورانى و بدنش را خوشبو ساز و او را با محمد و آل محمدّ محشور كن. «٢»
اين نيز نمونه‌اى از تكريم انسان بود، در آن ميدان كرامت و شرافت.
ارج نهادن امام به فداكارى يارانش، تكريم انسان و انسانيّت بود.
سيدالشهدا عليه السلام كنار پيكر خونين اصحاب شهيد خويش مى‌آمد، آنان را آغشته به خون مى ديد و عطر شهادت را از آن اجساد مطهّر استشمام‌