او كشته نخواهد شد مگر آنكه من فداى او شوم. «١»
پيشواى نهضت، به پشت گرمى حاميان ايثارگر، گام در مراحل دشوار و پرخطر مى‌گذارد. اگر آمادگى پيروان براى ايثار مال و جان و گذشتن از راحتى و زندگى نباشد، رهبر تنها مى‌ماند و حق، مظلوم و بى ياور. در انقلاب كربلا، امام و خانواده و يارانش دست از زندگى شستند، تا دين خدا بماند و كشته واسير شدند، تا حق زنده بماند و امّت، آزاد شوند، و اصحاب شهيد امام، تازنده بودند، اجازه ندادند از بنى‌هاشم كسى به ميدان رود و كشته شود. بنى هاشم هم تا زنده بودند، جان فدا كردند و در راه و ركاب امام به شهادت رسيدند و حسين بن على عليه السلام شهيد آخرين بود كه وقتى به دشت كربلا نگريست، از آن همه ياران و برادران و اصحاب، كسى نمانده بود.
جلوه ديگرى از ايثار، در كار زيباى حضرت ابوالفضل عليه السلام بود: ابتدا امان ابن زياد را كه شمر آورده بود ردّ كرد آنگاه در شب عاشورا اظهار كرد كه: هرگز از تو دست نخواهيم كشيد، خدا نياورد زندگى پس از تو را. روز عاشورا نيز وقتى با لب تشنه وارد شريعه فرات شد تابراى امام و كودكان تشنه آب آورد، پس از پركردن مشك، دست زير آب برد تا بنوشد، امّا با يادآورى كام تشنه حسين عليه السلام، ايثارگرى و وفاى او اجازه‌نداد كه آب بنوشد و امام حسين عليه السلام و كودكان تشنه باشند و تشنه كام، گام از فرات بيرون نهاد «٢» و تشنه لب شهيد شد. باز هم در اوج نياز، آب ننوشيدن و به فكر نياز ديگران بودن.
آب شرمنده ز ايثار علمدار تو شد كه چراتشنه‌از اواين‌همه بى‌تاب گذشت‌
سعيد بن عبدالله، جلوه ديگرى از ايثار را در كربلا به نمايش گذاشت و هنگام نماز خواندن امام، خود را سپر تيرهايى ساخت كه از سوى دشمن مى‌آمد. وقتى نماز امام به پايان رسيد، او سيزده تير بر بدن داشت و بر زمين افتاد و شهيد شد. «١»
خصلت و صفت عاشورايى را كسى دارد كه حاض
پيامهاى عاشورا ٧٥ شجاعت ..... ص : ٧٣
ر باشد به خاطر خدا، در راه ديگرى فداكارى كند و ايثارگرى نمايد.
تكريم انسان‌
برخلاف جبهه باطل كه به انسان‌ها به عنوان ابزارى براى تأمين خواسته‌ها و منافع خويش مى‌نگرند، در جبهه حق، مؤمن ارزش وكرامت دارد. كرامتش هم نشأت گرفته از ارزش حق است. انسان‌ها احترام دارند و به لحاظ ايمانشان مورد تكريم‌اند، معيار هم تقوا و ايمان و تعهّد، است نه رنگ و زبان و قبيله و نژاد و منطقه جغرافيايى. امام حسين عليه السلام در عاشورا، به ياران خويش عزّت بخشيد، آنان را باوفاترين ياوران حق ناميد؛ خود را به بالين يكايك ياران شهيدش مى‌رساند و سر آنان را بر دامن مى‌گرفت.
بين آنان تفاوت قائل نمى شد. هم بر بالين على اكبر عليه السلام حاضر شد، هم بر بالين غلام خويش.
يكجا رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت در دين ما سيه نكند فرق باسفيد
وقتى حرّ، بيدار شد وتوبه كرد و به اردوى امام پيوست، ترديد داشت كه امام حسين او را مى‌پذيرد يا نه؟ سؤال حرّ «هَلْ لى‌ مِنْ تَوْبَةٍ؟» آيا براى من‌