٢- تبيين عدم صلاحيت ديگران براى تصدّى اين منصب؛
٣- بيان شايستگى و احقّيت خود بر امامتِ مسلمين.
امام حسين عليه السلام در هر سه مورد، سخنان بلندى دارد كه به گوشه‌اى از آنهااشاره مى‌شود.
شرايط امام‌
امام حسين عليه السلام پس از دريافت نامه هاى گروه‌ها و چهره هاى بارزى از بزرگان شيعه در كوفه كه او را دعوت به آمدن به كوفه مى‌كردند تا در سايه امامت او به قيام عليه يزيد بپردازند، نامه‌اى به آنان نوشت و توسط دو پيك فرستاد و ضمن آن به اعزام مسلم بن عقيل اشاره نمود و در پايان نامه افزود:
«فَلَعَمْرى‌ مَا الامامُ الَّا الْحاكِمُ بِالْكِتابِ، الْقائِمُ بِالْقِسْطِ، الدَّائِنُ بِدينِ الْحَقِّ، الْحابِسُ نَفْسَهُ عَلى‌ ذاتِ اللَّهِ» «١»
به جانم سوگند، امام، جز آن‌كه به كتاب خدا حكومت و داورى كند وقيام به قسط وعدل نمايد و به دين حق گردن بنهد و خود را وقف راه خدا كرده باشد، نيست.
اين بيان، نشان دهنده ويژگى‌هاى امام راستين از ديدگاه اوست. چنين پيشوايى، تجلى دين خداست و معرفت او ضرورى و اطاعتش حتمى است و اعتقاد وشناخت نسبت به چنين امامى جزء توحيد است. در كلامى از آن حضرت، در پاسخ كسى كه مى‌پرسد «خداشناسى» چيست؟