عملكرد دنيوى در آخرت است. طرح مسأله شفاعت يا برخورد با پيامبر در قيامت، توجه دادن به اين بُعد اعتقادى است.
در كوفه، وقتى امام سجاد عليه السلام را با آن حال رقت بار و دست بسته و زنجير بر گردن آوردند، حضرت ضمن اشعارى كه مى خواند، يكى هم اين بود:
لَو انَّنا وَ رَسُولَ اللَّهِ يَجْمَعُنا يَوْمَ الْقِيامَةِ ما كُنْتُمْ تَقُولينا «١»
«اگر روز قيامت، ما و پيامبر خدا در يك جا جمع شويم، شما چه خواهيد گفت؟ و چه حرفى براى گفتن يا عذر خواهى داريد؟»
در سخنانى هم كه حضرت زينب در كوفه داشت، از جمله به اين شعر تَمَثُّل جست كه:
ماذا تَقُولُونَ اذْ قالَ النَّبىُّ لَكُمْ ماذا فَعَلْتُمْ وَ انْتُمْ آخِرُ الامَم ... «٢»
«آنگاه كه پيامبر (در قيامت) به شما بگويد: چه كرديد؟ شما كه امّت آخرالزمان هستيد! شما چه خواهيد جواب داد؟»
و به نقل برخى منابع، در يكى از منزل‌هاى راه كوفه تا شام كه اسراى اهل بيت را مى بردند، بر ديوارى با خطى از خون نوشته شده بود:
اتَرْجُوا امَّةٌ قَتَلَتْ حُسَيْنًا شفاعَةَ جَدِّهِ يَوْمَ الْحِسابِ؟ «٣»
يادآورى موضوع اعتقادى شفاعت، نوعى ملامت بر عملكرد دشمنان نيز بود، چرا كه جنايت آنان نسبت به ذرّيه پيامبر، با وضع امّتى كه به شفاعت آن حضرت اعتقاد داشته باشند، ناسازگار است.
درخواست شفاعت و اميد به آن نيز، كه در زيارتنامه‌ها آمده است،