نمى گوييم جز اين آيه قرآن: «آنان به خدا و پيامبرش كافر شدند و نماز را جز با كسالت به جا نمى آورند» ... «١» امام حسين عليه السلام فرمود: «خدايا شاهد باش.»»
ابن عباس به صراحت به كفر آنان نسبت به خدا و رسول گواهى داد.
در طول اين سفر نيز، امام و ياران و خاندانش، پيوسته از رسول اللَّه ياد مى‌كردند و خود را از نسل آن پيغمبر پاك معرفى مى‌كردند و كرامت و شرافت خويش را در آن مى دانستند كه وارث و ذرّيه آن فرستاده الهى‌اند.
اين نيز نيشترى بود بر غدّه‌هاى كينه آلود امويان نسبت به دين خدا و عترت حضرت محمد صلى الله عليه و آله.
١- ٤- شفاعت‌
از جمله مباحث سازنده اعتقادى، «شفاعت» است. شفاعت يعنى عقيده به اينكه با وساطت اولياى الهى، خداوند از گناهان مؤمنان خطا كار در مى گذرد. شفاعت با اذن خدا است و معصومين نيز از كسانى شفاعت مى كنند كه هم خدا اذن مى دهد هم خودِ آن افراد، استحقاق شفاعت را داشته باشند. پس شفاعت، زمينه لازم دارد و عقيده به شفاعت شفعا، نوعى مراقبت در رفتار و عملكرد را مى‌طلبد. بُعد سازندگى شفاعت همين بخش است.
مقام شفاعت براى پيامبر وخاندان او ثابت است. در قيامت هنگام حسابرسى نيز مواجهه انسان‌ها با پيامبر و آل او حتمى است و نقّادى‌