و چه از سوى فرزندان و بستگان و ياران شهيدش.
ياد كردن از پيامبر اسلام و بعثت و رسالت او، احياى تفكر اسلامى است. ربط دادن وجود امام و خاندانش به آن بزرگوار، يادآور اصل ديگرى از معتقدات مسلمين است. پيونددادن حركت عاشورا به احياى سنت پيامبر و مبارزه با بدعت‌هايى كه در دين حضرت محمد صلى الله عليه و آله پيش آمده است، باز هم تأكيد بر يك مسأله اعتقادى است.
در عصر پيامبر، به ظاهر همه او را قبول داشتند ومطيع او بودند. اما در عصر پس از او، دچار تجزيه شدند. برخى به سنّت و دين او وفادار ماندند و برخى در پى احياى جاهليّت‌هاى رنگ باخته و بى‌روح به راه افتادند.
پيدايش ضلالت وبدعت و حيرت و جهالت (كه در زيارتنامه‌ها علّت شهادت امام حسين براى نجات امت از اين خصيصه ها قلمداد شده است) نوعى انشعاب در پيروان اسلام، و جنگيدن با ذرّيّه پيامبر، خروج از دين و انكار رسالت آن حضرت بود.
امامت، محور يكدست ماندن وعامل انسجام امت است. كسانى كه از امام حق پيروى نكنند و حق را رها كرده بر گرد باطل جمع شوند، از امت «محمد» بيرونند و مسلمان نيستند. ملاك مسلمانى پس از اطاعت از رسول خدا، «ولايت پذيرى» است. ولى مسلمانان آن عصر، عدّه‌اى بر محور باطل تجمّع كردند و اطاعت از كسانى كردند كه وحى و نزول جبرئيل وخبرهاى آسمانى را منكر بودند و با سلطه يابى بر مقدرّات مردم، كفر به خدا و عناد با حضرت رسول را كه ديرى در دلهايشان مانده بود، بروز دادند.
در روز عاشورا، برخى از ياران امام، سخنرانى‌هايى ايراد كردند. زهير