نقش‌آفرينى عقيده در عمل است. امام حسين عليه السلام تنها تكيه گاهش خدا بود، نه نامه‌ها وحمايت‌ها و شعارها. وقتى سپاه حرّ راه را بر كاروان امام بست، حضرت ضمن خطابه اى كه درباره حركت خويش و امتناع از بيعت و استناد به نامه هاى كوفيان بود، در پايان، ضمن گلايه از عهد شكنى كوفيان فرمود: «تكيه گاهم خداست و او مرا از شما بى نياز مى‌كند. «سَيُغْنِى اللَّهُ عَنْكُمْ» «١»
در ادامه راه نيز وقتى با عبدالله مشرقى ملاقات كرد و او و همراهش اوضاع كوفه و گرد آمدن مردم را براى جنگ با آن حضرت بيان كردند، پاسخ امام اين بود كه «حَسْبِىَ اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ» «٢».
صبح عاشورا نيز، وقتى سپاه كوفه با همهمه رو به اردوگاه امام تاختند، دستانِ نيايشگر امام حسين عليه السلام رو به آسمان‌ها بود، وى چنين مى‌گفت:
خدايا! در هر گرفتارى و شدّت، تكيّه‌گاه و اميدم تويى و در هر حادثه كه برايم پيش آيد، پشتوانه منى، چه بسا در سختى‌ها و گرفتارى‌ها كه تنها به درگاه تو روى آورده و دست نياز و دعا به آستان تو گشودم و تو آن را بر طرف ساختى .... «٣»
اين حالت و روحيّه، جلوه بيرونىِ، عقيده قلبى به مبدأ و يقين به نصرت الهى است و توحيد در دعا و طلب را مى‌رساند.
هدف اصلى معارف دين، تقرّب بندگان به سوى خداوند است. اين محتوا حتّى در زيارتنامه هاى شهداى كربلا به ويژه زيارت امام حسين عليه السلام نيز مطرح است. على رغم تبليغات سوء و جاهلانه‌اى كه شيعه را به‌