سخن را گفت. «١» در همين منزل، لحظه‌اى خواب، آن حضرت را در ربود و در رؤيا، سوارى را ديد كه مى گويد: «اين كاروان به سرعت مى رود ومرگ هم در پى آن شتابان است.» پس از آنكه خواب خود را تعريف كرد، على اكبر از پدر پرسيد: «پدر جان، مگر ما بر حق نيستيم؟» فرمود: «آرى فرزندم، سوگند به آنكه بازگشت همه به سوى اوست.» گفت: «پس با اين حال، چه باكى از مرگ؟» پدر نيز دعايش كرد. «٢»
طرح مسأله به خدا پيوستن در طول مسير، آماده سازى روحى همراهان براى آن فداكارى بزرگ در راه عقيده بود. چرا كه بدون باورهاى زلال و روشن، يك رزمنده نمى‌تواند تا پايان خطّ در دفاع از حق مقاوم و نستوه بماند.
«يقين»، هم در «موضوع» بود؛ يعنى شناخت روشن هدف و راه و وضعيّت، هم در «حكم» بود؛ يعنى تكليف بودن جهاد و شهادت در آن شرايط به نفع اسلام، هم در عقيده به «خدا» و هم به «آخرت» بود كه مقوّم اصلىِ پا گذاشتن در ميدانى است كه گروهى مى‌خواهند جان بدهند و فدا شوند. وقتى وهب بن عبدالله براى دومين بار به ميدان كربلا رفت، در رجز خويش، خود را با عناوينى همچون «مؤمن به رب» و «موقن به رب» معرفى كرد. «٣»
توحيد درنصرت‌خواهى و فقطوفقط برخدا اعتماد كردن، از جلوه‌هاى ديگر