پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٢٨٩

بازگشت به ميهن اسلامى ايران، درس آموز مهاجران در راه خدا شد.
احياى عاشورا
از محورهاى عمده احياگرى نسبت به اصل عاشورا، برنامه‌هاى گسترده و يادآورانه‌اى است كه از سوى امامان شيعه عليهم السلام نسبت به اين حادثه انجام مى‌گرفت يا توصيه مى‌شد.
امويان براى پوشاندن رسوايى خويش از آن جنايت بزرگ، پيوسته سعى در كتمان و فراموشاندن آن داشتند. ائمّه شيعه نيز براى افشاى چهره دشمن و بيان مظلوميّت اهل بيت و توجّه دادن به فرهنگ سازنده جهاد و شهادت كه در قيام عاشورا نهفته بود، همواره آن را زنده نگاه مى‌داشتند.
تأكيد فراوان بر زيارت سيدالشهدا عليه السلام، بيان فضيلت بسيار براى گريستن در سوگ امام حسين عليه السلام و شهداى كربلا، برگزارى مجالس عزا و گريه از سوى خود امامان براى كشتگان كربلا، تشويق به سرودنِ شعر و خواندن مرثيه و مراسمى از اين قبيل، هر يك سهمى عمده داشت تا آن حادثه الهام بخش براى هميشه زنده بماند و به فراموشى سپرده نشود.
امام صادق عليه السلام به جعفر بن عفّان طايى فرمود: شنيده‌ام درباره حسين بن على عليه السلام شعر و مرثيه مى‌گويى و خوب هم مى‌سرايى. گفت: آرى.
سپس برخى از اشعارش را در محضر امام صادق عليه السلام خواند. آن حضرت و حاضران به شدّت گريه كردند و اشك هاشان بر صورت ها جارى شد.
امام فرمود: اى جعفر! سوگند به خدا، در اين لحظه كه مرثيه حسين عليه السلام را مى‌خواندى، فرشتگان خدا شاهد و شنواى سخن تو بودند. آنان نيز همچون ما گريستند. خداوند بهشت را بر تو لازم كرد و تو را آمرزيد.