«صراط دين» قرار دهد. در سپاه كوفه و مجموعه خلافت اموى هم نماز و تلاوت قرآن و رفتن به حج و امثال اينها وجود داشت، ولى در عين حال، غرق در فساد و گناه و عيّاشى بودند و دستانشان به خون پاكان آلوده بود.
اين نشان مى‌داد كه نماز و حج و عبادت و تلاوتشان فاقد روح و حقيقت است. حسين بن على عليه السلام بود كه به اين شعائر و سنن دينى روح و حيات بخشيد و حق آنها را ادا كرد. اينكه در زيارت او مى‌خوانيم (تَلَوْتَ الْكِتابَ حَقَّ تِلاوَتِه) يعنى آنكه ديگران هم تلاوت قرآن مى‌كردند، ولى از حقيقت قرآن فاصله داشتند. تلاوت واقعى قرآن، تلاش براى احياى تعاليم آن در متن جامعه است، كه امام حسين عليه السلام به آن پرداخت و دستاورد نهضت عاشورا بود. در سايه طرح صحيح دين و قرآن از زبان عاشورائيان، آن باطل هاى آراسته و فريب هاى رنگ‌آميزى شده به دين هم رنگ باخت.
امام خمينى «ره» مى‌فرمايد:
سيدالشهدا چون ديد اينها دارند مكتب اسلام را آلوده مى‌كنند، با اسم خلافت اسلام، خلافكارى مى‌كنند و ظلم مى‌كنند و اين منعكس مى‌شود در دنيا كه خليفه رسول الله است كه دارد اين كارها را مى‌كند، حضرت سيدالشهداء (ع) تكليف براى خودشان دانستند كه بروند و كشته هم بشوند و محو كنند آثار معاويه و پسرش را. «١»
نيز از سخنان اوست: «شهادت حضرت سيدالشهدا عليه السلام مكتب را زنده كرد، خودش شهيد، مكتب اسلام زنده شد و رژيم طاغوتى معاويه و