ترديد ساز بايستد و قضاى الهى و مشيّت او رابر هر چيز مقدم بدارد.
وقتى ابن‌عباس از امام حسين عليه السلام مى خواست كه راه ديگرى جز رفتن به عراق برگزيند و بابنى اميه درنيفتد، حضرت ضمن تبيين اهداف و نيّات امويان، فرمود: «انّى‌ ماضٍ فى‌ امْرِ رَسُولِ اللَّه صلى الله عليه و آله حَيْثُ امَرَنى‌ وَ انَّا لِلَّهِ وَ انَّا الَيْهِ راجِعُونَ» «١»
و تصميم خود را در پايبندى به فرمان حضرت رسول و بازگشت به جوار رحمتِ خداىِ هستى آفرين باز گفت؛ چرا كه به حقّانيت راه و درستى وعده‌هاى خدا باور داشت.
«يقين»، نمودى از وضوح و روشنى باور نسبت به دين و فرمان خدا و حكم شريعت است. گوهر يقين در هرجا كه باشد، او را مصمّم و بى باك مى سازد. صحنه عاشورا جلوه يقين بود. يقين به حقّانيّت راه خود، يقين به باطل بودن دشمن، يقين به حق بودن معاد و حساب و محاسبه رستاخيز و يقين به حتميّت مرگ و ملاقات با خدا، در درجه بالايى در دل امام و عاشوراييان وجود داشت و جهت دهنده مقاومت و كيفيّت عمل و ثبات قدم در راه انتخابى بود.
«استرجاع» (گفتن انا للَّه‌و انا اليه راجعون) علاوه بر آنكه هنگام آگاهى از مرگ يا شهادت كسى گفته مى‌شود، در منطق امام حسين عليه السلام، يادآور فلسفه بلند هستى و حيات و سرنوشتِ «از اويى و به سوى اويى» است كه بارها امام در طول راه آن را بر زبان آورد، تا اين عقيده، جهت دهنده تصميم‌ها و عمل‌ها باشد.
در منزل ثعلبيّه، پس از شنيدن خبر شهادتِ مسلم و هانى، مكرّراً اين‌