را در صحنه جهاد، حيات بخشد. ابوثمامه صائدى يادآور وقت نماز شد و امام دعايش كرد و به نماز پرداخت. در آن شرايط، خطاب به اصحابش فرمود:
«اينك اين درهاى گشوده بهشت و نهرهاى جارى و پيوسته آن و ميوه‌ها و قصرهاى بهشتى است و اين هم پيامبر خدا و شهيدان كه در ركاب او به خون غلتيدند. و اينك پدر و مادرم نيز چشم به راه شمايند و مشتاق ديدارتان! پس از دين خدا حمايت كنيد و از حرم رسول خدا دفاع كنيد. «... فَحامُوا عَنْ دينِ اللَّهِ وَ ذَبُّوا عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ».
آنگاه خاندان خود را صدا زد. همه فرياد زنان بيرون ريختند و فرياد برآوردند:
اى مؤمنان، از دين خدا و حرم پيامبر و از امام خودتان و از پسر دختر پيامبرتان حمايت كنيد، اين امتحان الهى براى شماست ... «١»
حمايت از دين و فداكارى در راه آن، جلوه ديگرى از احياگرى است و اگر آن جهاد و شهادتها نبود، اساس دين باقى نمى‌ماند. اگر صداى اذان و آواى تكبيرى پابرجاست، نتيجه آن فداكارى‌ها است. «٢» در شعرى كه از زبان امام حسين عليه السلام مطرح مى‌شود نيز، بقا و قوام دين را در سايه شهادت و عاشوراى آن حضرت مى‌توان ديد:
لَوْ كانَ دينُ مُحَمَّدٍ لَمْ يَسْتَقِمْ الَّا بِقَتْلى‌ يا سُيوُفُ خُذينى‌ «١»
حضرت اباالفضل عليه السلام نيز در رجزى كه در روز عاشورا پس از قطع شدن دست راست خويش مى‌خواند و مى‌جنگيد، بر مسأله «حمايت از دين» تأكيد داشت:
وَاللَّهِ انْ قَطَعْتُمُوا يَمينى‌ انّى‌ احامى‌ ابَداً عَنْ دينى «٢»
شناخت اينكه در چه شرايطى دين در معرض زوال و نابودى يا آسيب‌ديدن است، و بايد به دفاع از دين و نصرت حق پرداخت، اهميت خاصّى دارد. امام حسين عليه السلام و شهداى عاشورا را از اين رو «انصار دين الله» مى‌دانيم و در زيارت هايشان اينگونه از آنان ياد مى‌كنيم:
«السَّلامُ عَلَيْكُمْ ايُّهَا الذَّابُّونَ عَنْ تَوْحيدِ اللَّهِ» «٣»
سلام بر شما، اى مدافعان از توحيد خدا.
در زيارت ديگرى مى‌خوانيم:
«السَّلامُ عَلَيْكُمْ يا انْصارَ اللَّهِ وَ انْصارَ رَسُولِهِ ... وَ انْصارَ الأسلام» «٤»
و در جاى ديگر: «السَّلامُ عَلَيْكُمْ يا انْصارَدينِ ال
پيامهاى عاشورا ٢٩٢ احياى عاشورا ..... ص : ٢٨٩
لَّهِ وَ انْصارَ نَبِيّهِ ...» «٥»
حمايت از حق‌
سيد الشهدا عليه السلام، مردم را به «يارى حق و دفاع از مظلوم و حمايت از