كسانى در راه اين پيام رسانى جان باختند. از جمله قيس بن مسهر صيداوى بود كه حامل پيام امام و نامه او به شيعيان كوفه بود و مأموران ابن زياد او را دستگير كردند و چون حاضر نشد مخاطبان پيام را افشا كند، جان بر سر اين پيام نهاد و به شهادت رسيد. «١»
پيام رسانى پس از شهادت امام و ياران، مرحله ديگرى از رسالتِ به ثمر رساندن خون شهيد است، تا دشمنان رسوا شوند و غافلان آگاه گردند و ستمگران نتوانند بر جنايت هاى خويش پرده‌پوشى كنند. نقش اسراى اهل بيت پس از عاشورا، رساندن پيام خون شهيدان بود، چه در برخوردهاى فردى و موضعى و چه به صورتِ سخنرانيهاى عمومى؛ مثل آن چه كه حضرت زينب و حضرت سجّاد در كوفه و دمشق انجام دادند تا همگان بفهمند كه چه جنايتى نسبت به فرزند رسول خدا انجام گرفته است.
امام حسين عليه السلام در واپسين وداعى كه با زين‌العابدين عليه السلام داشت، ضمن سخنان و توصيه‌هايى كه براى پس از شهادت خود داشت، فرمود:
فرزندم! از من به شيعيان من سلام برسان و به آنان بگو كه: پدرم غريبانه جان داد، پس بر او ندبه كنيد، و شهيد شد، پس بر او بگرييد. «٢»
برنامه‌هاى گسترده‌اى كه در فرهنگ دينى ما وجود دارد و به صورت عزادارى، گريه، نوحه‌سرايى، زيارت قبور شهدا، خواندن متن زيارتنامه، سرودن شعر درباره حادثه عاشورا و مظلوميت اهل بيت، سلام دادن به شهداى كربلا هنگام آب نوشيدن و بسيارى از اين‌گونه سنّتهاى دينى، هر يك به گونه‌اى رساندن پيام خون شهدا به ديگران است. بارزترين نقش‌