ياران و همراهان به پايان اين قيام، نوعى داشتن بصيرت و دادن بصيرت است، تا انتخاب افراد، آگاهانه باشد. امام خود مى‌دانست كه شهيد خواهد شد (مَا ارانِى الَّا مَقْتُولًا). «١»
اين سرنوشت خونين را به ياران خويش نيز خبر داد تا همراهى‌شان از روى بصيرت و آگاهى باشد. شب عاشورا در جمع ياران خويش فرمود:
«اينان مرا خواهند كشت و همه كسانى را كه پيش روى من جهاد مى‌كنند. پس از غارت، خانواده مرا به اسارت خواهند برد. بيم آن دارم كه شما از اينها (شهادت و اسارت) خبر نداشته باشيد، يا بدانيد ولى (از رفتن) شرم كنيد. نيرنگ نزد ما خاندان حرام است. هركس دوست ندارد با ما باشد، بازگردد ...». «٢»
اين براى آن بود كه همراهانش آگاهانه براى شهادت بمانند. در طول راه هم كه مى‌آمدند، از اينگونه سخنان فرمود. به نقل ابو مخنف: حضرت دوست نداشت كه همراهيان با او همراه شوند مگر آنكه بدانند به استقبال چه وضعيّت و سرنوشتى مى‌روند. حضرت مى‌دانست كه اگر آينده را براى آنان روشن كند، تنها كسانى همراهى‌اش خواهند كرد كه حاضر به مواسات، فداكارى و كشته شدن در كنار او باشند. «٣»
امام، خود به بى‌وفايى مردم آگاه بود، با اين حال، به سوى كوفه حركت كرد تا به تكليف عمل كند. ياران او، علاوه بر بصيرتى كه از كلمات امام در اين مسير فرامى‌گرفتند، خودشان در زندگى اهل تشيخص و شناخت‌