نشان دهنده اين الگوگيرى است. هنگامى كه مى‌خواست از مدينه خارج شود، اين آيه «١» را مى‌خواند: «فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِّنى‌ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمينَ» «٢»
، كه اشاره به خروج خائفانه حضرت موسى از شهر و گريز از سلطه طاغوتىِ فرعون و ظلم او است و نشان مى‌دهد كه آن اقدام موساى كليم، مى‌تواند الگو به حساب آيد كه حضرت، آيه مربوط به او را خواند.
قبل از حركت نيز در وصيتنامه‌اى كه به برادرش محمد حنفيّه نوشت و مبنا و هدف و انگيزه خروج را بيان كرد، از جمله تكيه آن حضرت بر عمل به سيره جدّ و پدرش و پيمودن همان راه بود و نهضت خود را در همان خطّ سير معرفى كرد: «وَ اسيرَ بِسيرَةِ جَدّى‌ و ابى‌ عَلِىِّ بْنِ ابى‌ طالِبٍ» «٣»
و سيره پيامبر و على عليه السلام را الگوى خويش در اين مبارزه با ظلم و منكر دانست. اين شيوه، تضمينى بر درستى راه و انتخاب است كه انسان مبارز، از اولياء دين و معصومين الگو بگيرد و براى كار خود حجّت شرعى داشته باشد. در سخنى ديگر، آن حضرت فرموده است: «وَ لى‌ وَ لَهُمْ و لِكُلِّ مُسلمٍ بِرَسُولِ اللَّهِ اسْوَةٌ» «٤»
و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را اسوه خود و هر مسلمان ديگر قلمداد كرده است.
پيامبر اكرم، دو فرزندش امام حسن و امام حسين عليهما السلام را «امام» معرفى كرده است، چه قيام كنند، چه بنشينند: «ابْناىَ هذا امامانِ، قاما اوْ قَعَدا». «٥»