پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٢٢٤

مى‌شمارد و چنين شرايطى را زمينه‌اى مساعد براى قيام مى‌داند. «١»
سكوت در برابر ظلم و بدعت و انحراف، منكرى بود كه در آن عصر رواج داشت و مردم از ترس جان يا بيم خطرها و ضررها يا به طمع دنيا و دريافت زر و سيم، در مقابل آشكارترين منكرات كه در بالاترين سطوح انجام مى‌گرفت، اعتراض نمى‌كردند. قيام كربلا راهِ «انتقاد از حكومت جور» و «اعتراض عليه ستم» و قيام بر ضدّ طاغوت را گشود و از آن پس، بسيارى از خون شهداى كربلا الهام گرفتند و مبارزات خود را مبتنى و مستند به نهضت حسينى كردند.
عدالتخواهى‌
از بارزترين مفاسد حكومت اموى، ظلم به مردم و ناديده گرفتن حقوق آنان بود و از بارزترين محورهاى قيام عاشورا نيز عدالتخواهى و ستم‌ستيزى بود.
عدالت، فرمان خدا و رسول است و دامنه آن همه امور زندگى را در برمى‌گيرد، حتّى رفتار عادلانه ميان فرزندان را. ولى جهت بارز و عمده آن، عدالت اجتماعى و مراعات حقوق افراد از سوى حكومتها است و «حكومت جائر» و «سلطه ستم» از زشت‌ترين منكراتى است كه بايد با آن مبارزه كرد.
امويان هم به اهل بيت پيامبر ستم كردند، هم ميان بندگان خدا رفتارى ظالمانه و روشى براساس طغيان و عدوان پيش گرفتند. تكليف اسلامى‌