پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ٢٢٢

حق و قرآن نيز از مصاديق امر به معروف و نهى از منكر است، آن گونه كه امام حسين عليه السلام، حماسه عاشورايى خود را عبارت از همان دانست.
مرحله قلبى اين فريضه، آن است كه انسان در درون، دوستدار خوبى ها و معروف ها باشد و از منكرات و مفاسد و گناهان بيزار باشد. اين محبت و نفرت قلبى، به زبان هم جارى مى‌شود و در عمل هم تجلّى مى‌يابد. سالار شهيدان نسبت به مرحله قلبى « (هنگام وداع با قبر رسول خدا براى بيرون آمدن از مدينه) مى‌فرمايد: خدايا من معروف را دوست مى‌دارم و از منكر بدم مى‌آيد.
«اللَّهُمَّ وَ انّى‌ احِبُّ الْمَعْرُوفَ وَ اكْرَهُ الْمُنْكَرَ». «١»
در يك مرحله جلوتر، آن حضرت در بيان هاى صريح خويش، يزيد را مردى شرابخوار و فاسق و جنايتكار مى‌داند و پيروان او را ملازمان شيطان و واگذارندگان «طاعت خدا» مى‌شمارد و حكومت اموى را حرام‌كننده حلال و حلال‌كننده حرام معرفى مى‌كند كه بدعت ها را زنده و سنّت ها را ميرانده‌اند. با وجود اين منكرات آشكار در سلطه حاكم، شوريدن بر ضدّ او به عنوانِ نهى از منكر، وظيفه است.
با اين مبناى دينى است كه امام، بيعت با يزيد را ردّ مى‌كند و آن را مايه ننگ مى‌داند و حماسه كربلا را پديد مى‌آورد.
گرچه زبان هاى وابسته به خلافت، «حركت مكتبى» او را نوعى «شورش» و عصيان برضدّ خليفه قلمداد كردند كه مستحقّ سركوبى بود، ولى وارثان شهادت، نبايد پيام خون شهداى كربلا را از ياد ببرند. آنچه در زيارتنامه هاى امام حسين عليه السلام تأكيد مكرّر شده كه: