«اگر كسانى كه براى جانشان راه خدا را ترك مى‌كنند، آنجا كه بايد حق بگويند نمى‌گويند، چون جانشان به خطر مى‌افتد، يا براى مقامشان يا براى پولشان يا براى محبّت به اولادشان براى محبّت به خانواده‌شان براى محبّت به نزديكان و دوستانشان راه خدا را رها مى‌كنند، اگر عدّه اينها زياد بود، آن وقت ديگر واويلا است.
آن‌وقت ديگر حسين بن على‌ها به مسلخ كربلا خواهند رفت، به قتلگاه كشيده خواهند شد، يزيدها مى‌آيند سركار و بنى اميه هزار ماه بر كشورى كه پيغمبر صلى الله عليه و آله به وجود آورده بود، حكومت خواهند كرد و امامت به سلطنت تبديل خواهد شد ...
وقتى كه خواصّ طرفدار حق در يك جامعه- يا اكثريت قاطعشان- آنچنان مى‌شوند، كه براى دنياى خودشان اهميّت پيدا مى‌كند، از ترس جان و از ترس از دست دادن مال و دست دادن مقام و پست، از ترس منفور شدن، و تنها ماندن، حاضر مى‌شوند حاكميّت باطل را قبول كنند و در مقابل باطل نمى‌ايستند و از حق طرفدارى نمى‌كنند و جانشان را به خطر نمى‌اندازند. وقتى كه اينطور شد، اولش با شهادت حسين بن على عليه السلام با آن وضع آغاز مى‌شود، آخرش هم به بنى اميّه و بعد بنى عباس و بعد از بنى عباس هم سلسله سلاطين در دنياى اسلام تا امروز مى‌رسد ...
وضع آن زمان اين بوده است، خواصّ تسليم بودند و حاضر نبودند حركتى بكنند. لذا وقتى يزيد بر سركار آمد و يزيد كسى بود كه مى‌شد با او جنگيد و كسى كه در جنگ با يزيد كشته مى‌شد،- چون يزيد خيلى وضعش خراب بود،- خونش پايمال نمى‌شد. براى همين‌