امام در معرفى خود، بيش از آن كه به خود و اوصاف خود بپردازد، به معرّفى پدر شهيدش و به جنايت‌هايى كه در مورد عترت پيامبر شده است اشاره كرد و اين افشاگرى بر ضدّ ابن زياد و حكومت يزيد بود.
در خطابه پر شور و افشاگرانه و بيدارگر خويش در كاخ يزيد و در حضور آن همه جمعيّت و دولتمردان سلطه يزيد و مهمانانش، پرده كتمان را كنار زد و در آن سخنرانى (انا ابن مكّة و منا، انا ابن زمزم و الصفا ...) «١»
اوصاف و فضايل پدرش، جدّش على‌بن‌ابى‌طالب، جدّش رسول خدا، و همه خدمات و فضيلت‌هاى دودمان خود را برشمرد، تا آنجا كه صداى ضجّه و گريه همه بلند شد و يزيد براى جلوگيرى از رسوايى بيشتر و بيم بروز فتنه وآشوبى كه در اثر نطق امام، ممكن بود پيش آيد، به مؤذّن گفت اذان بگويد تا شايد فضاى جلسه عوض شود. امام سجّاد، از جمله‌هاى اذان هم در معرّفى خود و رسوا ساختن يزيد استفاده كرد. «٢»
اين وضعيّت را يزيد نيز پيش‌بينى مى‌كرد. وقتى امام سجاد عليه السلام درخواست كرد كه بر فراز منبر رود و او مخالفت كرد، اطرافيان گفتند كه اين جوان بيمار و اسير در حضور امير، نمى‌تواند سخن بگويد، بگذار حرف بزند. ولى يزيد بازهم مخالف بود و مى‌گفت: اگر او به منبر رود، جز با رسوا ساختن من و آلِ ابوسفيان پايين نخواهد آمد! «٣»
امام سجاد عليه السلام در طول سفرِ اسارت، يك كلمه هم با كسى از مأموران همراه سخن نگفت، چون خباثت آنان را مى‌شناخت؛ ولى هرجا براى‌

پيامهاى عاشورا ٢٠٤ ٤ - بى‌طرفى نسبت به جريان حق و باطل ..... ص : ٢٠٢