پشت پرده ابهام نماند.
نقش امام سجاد عليه السلام و حضرت زينب عليها السلام در اين ميان حائز اهميت بود.
حضرت زين العابدين عليه السلام پس از به خاك سپارى پيكر امام حسين عليه السلام و شهداى كربلا، روى قبر پدر شهيدش نوشت: اينجا قبر حسين بن على است، آن كه او را تشنه و غريب كشتند «هذا قبر الحسينِ بن علىّ بن ابى طالب، الذى قَتَلوُه عَطْشاناً غَريباً» «١»
حضرت مى‌توانست اوصاف ديگرى براى سيد الشهداء بيان كند، اما تأكيد بر اين كه او را آن‌گونه به شهادت رساندند، نوعى افشاگرى است. در خطبه‌اى هم كه در كوفه ايراد نمود، فرمود:
«انَا ابنُ مَنْ قُتِلَ صَبْراً و كفى‌ بذلك فَخراً» «٢»
من پسر كسى هستم كه به «قتل صبر» كشته شد و همين برايم به عنوان افتخار، بس است. «٣»
در صورتى كه مى‌توانست در معرفى خود و بيان افتخاراتش، اوصاف ديگرى را برشمارد.
در همان نطق كه در كوفه داشت، در حضور انبوه مردم فرمود:
اى مردم، هركس مرا مى‌شناسد كه شناخته است. هركس مرا نمى‌شناسد، من على بن الحسين هستم، پسر آن‌كه حرمتش را زيرپا نهادند و نعمت را از او سلب كردند، مالش را به غارت بردند، خانوداه‌اش را به اسارت گرفتند. من پسر كسى هستم كه بى‌گناه، او را كنار شطّ فرات سربريدند. «٤»