پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٨٣

گذاشتند «١» و آنان كه آن راه را ادامه دادند، همكارى كردند، سكوت كردند و ... همه اشاره به ريشه حادثه كربلا در سقيفه و جريانات صدر اسلام است.
عاشورا، در واقع تجلّى نهايت دشمنى‌هاى امويان با اهل بيت عصمت و طهارت بود كه با همدستى همه عوامل پيدا و پنهان شكل گرفت. اگر وصيّت پيامبر درباره سرنوشت مسلمين پس از خودش عمل مى‌شد و «ولايت» حاكميّت مى‌يافت، آن بدعت‌ها، رجعت‌ها و شعله‌ور شدن آتش كينه و عداوت بازماندگانِ احزاب شرك و ضربه خوردگان از تيغ اسلام، مجال بروز نمى‌يافت. پس شهادت امام و يارانش در عاشورا، برگى ديگر از آن ستم نخستين بود. به تعبير عميق و زيباى مرحوم آية الله غروى اصفهانى: «... وقتى حرمله تير افكند، حرمله نبود كه تير انداخت، بلكه تيرانداز واقعى كسى بود كه براى او زمينه‌سازى كرده بود. تيرى از جانب سقيفه آمد كه كمانِ آن در دست خليفه بود. آن تير، گلوى آن كودك را ندريد، بلكه بر جگر دين و قلب پيامبر فرونشست.» «٢»
تيرى هم كه روز عاشورا بر قلب حسين بن على عليه السلام نشست و خونِ «ثار اللَّه» را بر زمين ريخت، در واقع در روز سقيفه رها شده بود و در عاشورا به هدف نشست!