اگر در يك مبارزه اين انگيزه باشد، تضمين بيشترى براى ادامه مبارزه تا نهايت توان و تا پايان عمر است و حتّى در تنهايى و بى‌ياورى و كمى امكانات هم تكليف را از خود ساقط نمى‌داند و با باطل سازش نمى‌كند.
امام حسين عليه السلام به برادرش محمد حنفيّه كه از روى نصيحت به آن حضرت سخنانى مى‌گفت، فرمود:
«يا اخى‌ وَاللَّه لَوْالَمْ يَكُنْ فِى الدُّنْيا مَلْجَأً وَ لا مَأْوىً لَما بايَعْتُ يَزيدَ بْنُ مُعاوِيَةَ». «١»
برادرم! اگر در دنيا هيچ پناهگاهى هم نداشته باشم، هرگز با يزيد بيعت نخواهم كرد.
در سخنانى هم روز عاشورا، ضمن ردّ ذلتِ تسليم در برابر دشمن، فرمود:
«الا وَ انّى‌ زاحِفٌ بِهذِهِ الْاسْرَةِ عَلى‌ قِلَّةِ العَدَدِ وَ كَثْرَةِ الْعَدُوِّ وَ خَذْلَةِ النَّاصِرِ» «٢»
من با همين گروه اندك، با آنكه دشمن بسيار است و ياوران، ترك يارى كرده‌اند، خواهم جنگيد.
آنچه براى خدا باشد، ماندگار و پايدار مى‌شود. قيام عاشورا چون رنگى خدايى داشت، ابدى و بى‌شكست شد. به تعبير حضرت امام قدس سره:
شكست نبود كشته شدن سيدالشهداء؛ چون قيام للَّه‌بود، قيام للَّه شكست ندارد. «٣»