سياسى نباشد، حتى ممكن است تا مراحلى از راه را هم، ناخالصان همراه شوند و چهره شايسته و الهى از خود نشان دهند، اما چون ناخالصى در وجودشان است، امواج حوادث آنها را از درياى جوشانِ نهضت به كنارى مى‌افكند و سابقه‌هاى دراز مدّت مبازراتى نيز به كار نمى‌آيد. تاريخ، سرشار از تجربه‌هاى تلخى است كه صاحبان نيّت‌هاى غير صالح و ناخالص، نتوانسته‌اند تا آخر در مسير حق، پايدار بمانند.
خالصان، خلوص خود را در شب عاشوار و روز نبرد كربلا نشان دادند و گاهى آن را در رجزها و سخنان خويش بروز مى‌دادند.
در صحنه كربلا، خون بود و شمشير و شهادت، نه مدال و پول و امتيازاتِ اجتماعى. ماندگاران و مقاومان، تنها با نيروى اخلاص به جهاد خود ادامه مى‌دادند.
عابس بن ابى شبيب شاكرى در نبرد خويش با سپاه كوفه، اين‌گونه حمايت خالصانه و الهى خود را از اهل بيت پيامبر اظهار مى‌كرد:
من با شمشيرم در راه شما تيغ مى‌زنم و جهاد مى‌كنم تا به ديدار خدا بروم و با اين كار، جز به پاداش الهى، چشم ندوخته‌ام و چيزى نمى‌خواهم. «١»
حسين بن على عليه السلام بنده خالص خدا بود. در زيارت حرم او، به فرموده سيّد بن طاوس، او را اينگونه خطاب مى‌كنيم: «السَّلامُ عَلَيْكَ يا خالِصَةَ اللَّهِ» «٢».
دستگاه امام حسين عليه السلام، مشترى خلوص در عمل است. آنچه هم‌