فراوان است، امّا آنچه برخى از اين صحنه‌ها را جاودانه كرده، اخلاص و رنگ الهى و خدايى داشتن است؛ «صبغة اللَّه». اين رنگ بى‌زوال، در حماسه عاشورا ديدنى‌تر مى‌شود.
امام حسين عليه السلام در ضمن خطابه‌اى مفصّل كه پيش از خروج از مدينه ايراد نمود، هرگونه شائبه دنياطلبى و رياست خواهى و جنگ قدرت را ردّ كرده، انگيزه خالص «اصلاح دينى و اجتماعى» را مطرح ساخت:
خدايا! تو مى‌دانى كه آنچه از ما بود، هرگز نزاع بر سرقدرت و دنبال كالاى دنيا رفتن نبود، بلكه مى‌خواهيم معالم دين و نشانه‌هاى مكتب را نشان دهيم و با ايجاد اصلاح در جامعه، مظلومان ايمن شوند و فرائض و سنن تو اجرا شود ... «١»
نظير اين سخن را در سخن ديگرى هم فرمود كه:
من هرگز به عنوان شورش، خوشگذرانى، سرمستى، فساد انگيزى يا ستم برنخاستم، بلكه براى طلب اصلاح و امر به معروف و نهى از منكر قيام كردم .... «٢»
اين در وصيّتنامه‌اى بود كه قبل از خروج از مدينه، براى برادرش محمد حنفيّه نوشت، تا انگيزه‌هاى دنياطلبانه را از حركت انقلابى خويش، نفى كند.
چون انگيزه اخلاص، حركت آفرين عاشورا بود، هيچ عاملى نتوانست امام حسين عليه السلام و يارانش را از ادامه راه تا رسيدن به شهادت باز دارد.
در اين حركتِ خالصانه، ناخالصان چه از اوّل و چه در مسير راه كربلا،