را در سايه شهادت در راه خدا مى‌داند.
اين باور و حقيقت، به اهل ايمان شوق به آخرت و بهشت مى‌بخشد و وابستگى‌هاشان را به دنيا مى‌كاهد و سبكبال و شهادت طلب مى‌شوند و به راحتى جان فداى مكتب و قرآن و ولىّ خدا مى‌كنند و شايسته‌ترين چهره‌هايى كه عنوان «فائزين» را به خود اختصاص داده‌اند شهداى كربلايند. امام حسين عليه السلام وقتى به بالين حرّ رسيد، ضمن ستايش‌هايى كه از او كرد، اشعارى در ستايش از ايثار و مواسات و صبر او خواند، از جمله اين بيت كه:
لَقَدْ فازُوا الَّذى نَصَرُوا حُسَيْناً وَ فازوُا بِالْهِدايَةِ وَ الصَّلاح «١»
آنان كه حسين را يارى كردند، رستگار شدند و به هدايت و صلاح، راه يافتند.
در زيارتنامه‌هاى شهداى كربلا و ابا عبدالله الحسين عليه السلام، به اين تعبير بسيار بر مى‌خوريم كه آنان را كامياب واهل فوز مى‌شماريم و نيز آرزوى اينكه كاش ما هم در كربلا در ركاب آنان بوديم و مى‌جنگيديم و با شهادت، به فوز ابدى مى‌رسيديم. از جمله به اين چند نمونه دقت شود:
خدايا شهادت مى‌دهم كه حسين بن على به كرامت تو نائل و فائز شده است، او را با شهادت، گرامى داشته‌اى و به او سعادت بخشيده‌اى. «٢»
و خطاب به شهداى كربلا مى‌گوييم:
«فُزْتُمْ وَاللّه فَوْزاً عَظيماً، يالَيْتَنى‌ كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوُز فَوْزاً عظيماً»