خورد، فرمود: «فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعَبةِ»، چرا كه براى اولياى الهى، شهادت برترين رستگارى و كاميابى است.
امام حسين «ع» در حركت عاشورايى خويش، فوز و سعادت ابدى خود و يارانش را مى‌ديد، از اين رو مشتاقانه به سوى اين هدف مى‌شتافت. در راه كوفه، وقتى طرمّاح با آن حضرت ملاقات و ايشان را از رفتن به كوفه پر آشوب منع كرد، امام فرمود:
ما با آنان قول و قرارى داريم كه دوست ندارم خُلف وعده كنم. اگر خداوند شرّ و فتنه را از ما دفع كرد، كه لطف ديرينه اوست و اگر هم آن پيش آيد كه گريزى از آن نيست، آن هم فوز و شهادت است:
«... وَ انْ يَكُنْ مالابُدَّ مِنْهُ فَفَوْزٌ وَ شَهادةٌ انْ شاءَ اللَّهُ» «١»
در سخن ديگرى كه از آن حضرت نقل شده است، در شب عاشورا خطاب به همراهان گوشه‌هايى از فرهنگ حيات و فلسفه مرگ و زندگى و سعادت اخروى را بيان فرمود، سپس افزود:
بدانيد كه تلخ و شيرين دنيا همه‌اش خواب و خيال است، بيدارى و هشيارى در آخرت است. فائز و رستگار كسى است كه در آخرت به سعادت برسد و بدبخت كسى است كه به شقاوت آخرت گرفتار آيد: «... وَ الفائز مَنْ فازَ فيها و الشَّقِىُّ مَنْ شَقى‌ فيها» «٢».
سخن معروف امام حسين عليه السلام: فَانّى‌ لا ارَى الْمَوْتَ الَّا سَعادَةً «٣»
نيز گوياى بينش امام در مورد مفهوم و ماهيت سعادت و رستگارى است كه امام آن‌