سَامْضى‌ وَ ما بِالْمَوْتِ عارٌ عَلَى الْفَتى‌ اذا مانَوى‌ خيراً وَ جاهَدَ مُسْلِماً «١»
پيش مى‌روم و مرگ، براى يك جوانمرد ننگ نيست، وقتى كه انگيزه خير داشته باشد و مسلمانانه جهاد كند.
در نقل ديگرى آمده است كه پس از اشاره به آن اشعار، ضمن آسان شمردن مرگ در راه عزّت و احياى حق، فرمود: آيا مرا از مرگ مى‌ترسانى؟ تيرت به خطا رفته و گمانت بيهوده است! شما بيش از اين نيست كه مرا بكشيد؛ آفرين به مرگ در راه خدا «... مَرْحَباً بِالْقَتْلِ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ» «٢»
شعار جاودانه «لا ارَى الْمَوْتَ الَّا سَعادَةً» «٣»
نيز كلام نورانى سيد الشهدا عليه السلام است.
استقبال از مرگ در راه عقيده و آرمان، نزد ملّت‌هاى ديگر هم ارزشمند و ستودنى است و مردم آزاده چنين مرگى را تقديس و تمجيد مى‌كنند و آن را برتر از زندگى مذلّت‌بار و زير بار ستم و همراه با ننگ و پستى مى‌شمارند. مرگ سرخ، نوع كمال يافته‌ترى از حيات است و شهدا زندگان جاويدند. حسين بن على عليه السلام آگاهانه به استقبال اين مرگ سرخ رفت. يارانش نيز مانند خود او شهادت طلب بودند. اگر در اظهارات ياران امام حسين عليه السلام در شب عاشورا دقّت شود، اين روحيّه در گفتارشان موج مى‌زند و هر يك برخاسته، عشق خود را به كشته شدن در راه خدا و در حمايت از فرزند پيامبر و مبارزه با ظالمان ابراز مى‌كردند. با آنكه حضرت‌