تَرضى‌ انْ نَكُونَ مَعَكَ فى‌ دَرَجَتِكَ يابْنَ رَسُولِ اللَّهِ؟» «١»
خدايى را سپاس كه كرامت يارى تو را به ما عطا كرد و ما را به وسيله كشته شدن در ركاب تو شرافت بخشيد. اى پسر پيامبر! آيا نمى‌پسندى كه ما نيز در درجه و رتبه تو باشيم؟
حرّ بن يزيد، نمونه ديگرى از اين بصيرت را در صبح عاشورا نشان داد. وقتى برايش قطعى شد كه سپاه عمر سعد با حسين عليه السلام خواهند جنگيد، خود را در بين بهشت و دوزخ ديد. لذا بهشت را برگزيد و تصميم گرفت به امام بپيوندد، هرچند در اين راه، جانش را بدهد.
شهادت طلبى‌
در شرايطى كه انسان‌ها اغلب براى زنده ماندنِ بيشتر تلاش مى‌كنند، كسانى هم هستند كه درك متعالى‌ترى از فلسفه حيات و كسب مقام والايى كه شهيدان راه خدا دارند، حاضرند جان خود را فدا كنند و از شهادت در راه مكتب و دين خود استقبال كنند. به چنين روحيه‌اى كه همراه با رهايى از تعلّقات دنيوى است، «شهادت طلبى» گفته مى‌شود. مرگ در راه خدا، معامله‌اى پرسود با آفريدگار است، يعنى جان فداكردن و به بهشت جاويد رسيدن.
اسلام با مسلّح كردن پيروان با ايمان خويش به ديدگاه «احْدَى الْحُسْنَيَيْنِ»، آنان را چنان بار مى‌آورد كه در ميدان‌هاى جنگ نيز، چه بكشند و چه كشته شوند، پيروز باشند و به نيكويى دست يابد. اولياء دين و پيروان خالص آنان اين روحيّه را داشتند، از اين رو از بذل جان در راه‌