اگر انسان‌ها در دوران حيات مادّى، منشأ اثر و حركت و بيدارى و ارشادند، مرگ شهيدان همين تأثير را دارد و جان باختگان راه خدا، پس از شهادت نيز همچنان مشعل هدايت و راهگشاى انسان‌ها و الهام بخش حركت‌اند اين نيز نوعى زندگى بى‌مرگ است كه از عاشورا مى‌توان الهام گرفت. باز به تعبير حضرت امام درباره اين زندگانىِ بى‌مرگ:
اينك ما شاهد آنيم كه سبكبالان عاشق شهادت، بر توسن شرف و عزّت به معراج خون تاخته‌اند و در پيشگاه عظمت حق و مقام جمع الجمع به شهود و حضور رسيده‌اند و بر بسيط ارض، ثمرات رشادت‌ها و ايثارهاى خود را نظاره مى‌كنند كه از همّت بلندشان جمهورى اسلامى ايران پايدار و انقلاب ما در اوج قلّه عزّت و شرافت، مشعلدار هدايتِ نسل‌هاى تشنه است و قطرات خونشان سيلابى عظيم و طوفانى سهمناك را برپا كرده است. «١»
خداوند، بقاى نام و ياد شهيدان را تضمين كرده است. ماندگارى راه و رسم شهداى كربلا نيز در همين مسير است. فرداى عاشورا كه اسراى اهل بيت را از كربلا كوچ مى‌دادند، زينب كبرى كاروانيان را دلدارى و مژده مى‌داد كه مردمى به دفن اين اجساد مطهر خواهند شتافت و در كربلا نشانى بر افراشته خواهد شد و آثار قبر حسين عليه السلام با گذشت شب و روز هرگز محو و نابود نخواهد گشت و به‌رغم تلاش سخت سردمداران كفر و پيروان گمراهى براى محو آن، پيوسته آثار آن برجسته‌تر و والاتر خواهد شد. «٢»