پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٢٥

امام» را انتخاب كنند و توفيق بزرگى از آنان سلب شد، كسانى همچون:
عبيد الله بن حرّ جعفى، طرمّاح بن عدى، عبدالله مشرقى، مالك بن نضر و ....
اما ياران شهيد امام، هركدام با صحنه انتخاب مواجه بودند و شهادت را برگزيدند. شهادت، خود نوعى گزينش آگاهانه مرگ در راه عقيده و ايمان است، مرگى است انتخابى نه تحميلى.
شب عاشورا، مسلم بن عوسجه برخاست و گفت: هرگز نخواهيم رفت، مگر آنكه نيزه‌هايمان را در سينه‌هايشان فرو كنيم. اگر سلاح نداشته باشم با سنگ مى‌جنگم ... به خدا سوگند اگر بدانم كه كشته مى‌شوم، سپس زنده مى‌شوم، سوزانده مى‌شوم، سپس زنده مى‌شوم و هفتاد بار چنين مى‌شوم، بازهم از تو دست نخواهم كشيد! «١»
زهير بن قين نيز گفت: به خدا سوگند، اگر دنيا براى ما پيوسته و ابدى هم باشد، ما ايستادن در كنار تو و شهادت همراه تو را بر ماندن در دنيا خواهيم برگزيد. «٢»
امام حسين عليه السلام خود را ميان ذلّت و شهادت، مخيّر ديد، شمشير و شهادت را برگزيد و فرمود: «هَيْهاتَ مِنَّا الذِّلَّةِ».
در رجزهاى حماسى خود در روز عاشورا نيز با سر دادن شعار «الْمَوْتُ اوْلى‌ مِنْ رُكُوبِ الْعارِ» از مرگ و ننگ، مرگ را اولى دانست و از ننگ و نار، ننگ را برتر از سوختن ابدى در دوزخ خدا قلمداد كرد.
عامل عمده اين «به گزينى» و انتخاب احسن نيز آن است كه انسان،