جباران و ستمگران مايه دلتنگى و شومى شمرده، آن را «بَرَمْ» مى‌داند «وَ الْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الَّا بَرَماً» همان زندگى تلخ و ناگوار و منحطى كه كوردلان و دنيا پرستان، آن را شيرين مى‌يابند و براى ادامه‌اش تن به هر خفّت و خوارى و زبونى مى‌دهند. اما زندگى در نظر اولياء خدا كه در عاشورا هم جلوه اعظم آن رخ نمود، جهاد در راه عقيده و مرگ در راه عزت و شرف و شهادت در راه خدا است. اينان به لحاظ درك والاترى ازحيات، زندگى ذليلانه را بَرَم و مايه شكنجه و عذاب و غير قابل تحمّل مى‌دانند.
عقيده و زندگى‌
زندگى در صورتى جلوه‌اى از كمال و حقيقت دارد كه بر اساس معتقدات راستين و صحيح باشد. بعضى عقيده صحيحى ندارند، برخى هم عقايد ناب و صحيح را در زندگى خويش دخالت نمى‌دهند و بر خلافت باورهاى خويش عمل مى‌كنند. و اين يا ريشه در نفاق دارد، يا در ضعف نفس و نداشتن اراده.
در عاشورا، آنچه در جبهه امام حسين عليه السلام ديده مى‌شد، تأثير گذارى عقيده در عمل آنان بود. اگر به خداى يگانه عقيده داشتند، رضاى او را حتى با شهادت، مى‌جستند. اگر به معاد باور داشتند، به سعادت اخروى مى‌انديشيدند، هرچند در دنيا خودشان كشته شوند و خانواده‌هايشان به اسارت گرفته شود.
در نقطه مقابل، تلوّن مزاج و رنگ عوض كردن و پيمان شكستن و به جنگ امام حق آمدن كه در جبهه كوفيان ديده مى‌شد، نتيجه ضعف عقيده يا قوّت دنياطلبى آنان بود.