بسنده مى‌كنند و به درك‌هاى متعالى‌تر از زندگى نمى‌رسند و افق‌هاى دوردست‌ترى را در نظر ندارند، ريشه اين حقارت نفس و زندگى‌شان در آن است كه «فلسفه حيات» را نشناخته‌اند و آن را در محدوده ولادت تا مرگ، آنها هم تنها از بعد مادى خلاصه مى‌بينند.
مفهوم زندگى‌
عمر اصلى انسان، با عمل‌هاى شايسته‌اى سنجيده مى‌شود كه انجام داده است، نه با سال‌هايى كه سپرى كرده است. عمر عملى، نه عمر زمانى. آنچه از سرمايه اين دنيا براى آبادى آخرت صرف شود، همان ميزان عمر حقيقى انسان است.
شناخت دنيا، به بصيرت عملى انسان نيز در زندگى مى‌افزايد. آنكه براى دنياى ناپايدار مى‌كوشد، بازنده است. آن كه براى آخرت پايدار تلاش مى‌كند، برنده است. حسين بن على عليه السلام دنيا را همچون ته مانده ظرفى كه ديگران از آن نوشيده‌اند، يا باقى مانده چراگاهى كه پيشينيان از آن چريده‌اند مى‌داند كه خيرى در آن نيست و در معرض زوال و دگرگونى است. اين سخن را هنگام عزيمت به كربلا مى‌فرمايد:
«انَّ هذِهِ الدُّنْيا قَدْ تَغَيَّرَتْ وَ تَنَكَّرَتْ وَ ادْبَرَ مَعْرُوفُها فَلَمْ يَبْقَ مِنْها الَّا صُبابَةَ كَصُبابَةُ الْاناءِ وَ خَسيسُ عَيْشٍ كَالْمَرْعَى الْوَبيلِ ...» «١»
با اين ديدگاه، شوق آخرت پيدا مى‌كند و زندگى دنيا را زير سلطه‌