وقتى امام، مجروح بر زمين كربلا افتاده بود و سپاه دشمن دور او را گرفته بودند، عبدالله بن حسن عليه السلام، در كنار عمويش شاهد اين صحنه بود. ابجر بن كعب شمشير فرود آورد كه امام را بكشد، عبدالله دست خود را حايل كرد، ولى دستش قطع شد. سپس در آغوش عمويش حسين عليه السلام بود كه حرمله او را با تيرى به شهادت رساند. «١»
اينها نمونه هاى روشنى از مواسات به جان در صحنه عاشورا و نهضت كربلا است كه اوج اخوّت دينى و اداى حق برادرى را مى‌رساند.
عبدالله بن جعفر، همسر حضرت زينب، گرچه به دلايلى خود در كربلا نبود، اما دو پسرش را همراه زينب فرستاد و هر دو فداى امام شدند.
بعدها خود جعفر از اين واقعه چنين ياد مى‌كرد:
هر چند خودم نتوانستم با دستانم حقّ مواسات درباره حسين، انجام دهم، ولى دو فرزندم مواسات كردند. آن دو در ركاب برادرم و پسر عمويم كشته شدند، در حالى كه نسبت به او مواسات و در كنار او صبر و مقاومت كردند. «٢»
در كوفه وقتى امام سجاد عليه السلام سخنان پرشورى عليه ستم ابن زياد فرمود، عبيدالله بن زياد دستور داد تا او را بكشند. در اين جا هم عمه‌اش زينب كبرى جان خود را سپر بلا كرد و جلّاد را به خدا سوگند داد كه: «اگر مى خواهى او را بكشى، اوّل مرا به قتل برسان!» «٣»
از اين نمونه هاى تاريخى در بحث از «ايثار» هم مى توان ديد. سراسر