پيامهاى عاشورا - محدثی، جواد - الصفحة ١٠٨

ببرد. امّا همسرش حاضر نشد و به شوهر خود گفت: «درباره ما انصاف نكردى! آيا دختران رسول خدا اسير شوند و من آسوده و بى‌خطر بمانم؟
شما اگر نسبت به مردان مواسات داريد، ماهم نسبت به زنان مواسات مى‌كنيم.» آن مرد، گريان نزد امام آمد و گفت كه همسرم نيز مى خواهد مواسات نشان بدهد، امام دعايش كرد.
اينگونه ياران او نسبت به حضرت مواسى بودند. پس ازشهادت بيشتر ياران، دو تن از جوانان غِفارى چون ديدند قدرت دفاع از جان امام و جلوگيرى از كشته شدن او را ندارند، خدمت امام آمده اذن گرفتند كه پيش از او به ميدان روند و شهيد شوند. امام به آن دو فرمود: خدا بهترين پاداش نيك به شما دهد كه اينگونه حاضر به يارى و مواسات من، و آماده فدا كردن جانيد. «١»
زهير بن قين، وقتى به جبهه حسين عليه السلام پيوست، نسبت به اين تغيير موضع وقتى از او پرسيدند، گفت:
تصميم گرفتم كه در حزب و گروه امام حسين عليه السلام باشم و جانم را فداى او كنم، تا پاسدار حقّ خدا و رسول باشم (حقّى) كه شما آن را تباه ساخته‌ايد. «٢»
عابس بن ابى شبيب در كربلا خطاب به سيد الشهدا عليه السلام گفت:
اگر مى توانستم به چيزى عزيزتر از خون و جانم از تو دفاع مى كردم تا كشته نشوى، آن كار رامى‌كردم. «٣»