توهم عقيده‌ايم.»
زينب عليها السلام گويد: چون تصميم استوار اين جمع را ديدم دلم آرام گرفت ولى اشك در چشمانم آمد. خواستم به خيمه برادرم حسين عليه السلام رفته بازگو كنم كه از خيمه حبيب بن مظاهر همهمه‌اى شنيدم. رفتم و از پشت خيمه گوش كردم، ديدم اصحاب هم مثل بنى هاشم حلقه وار دور حبيب جمع شده‌اند. حبيب مى گويد: «ياران! براى چه به اين جا آمده‌ايد، سخنتان را واضح بگوييد.»
گفتند: «آمده‌ايم تا غريب فاطمه را يارى كنيم.»
گفت: «چرا همسرانتان را طلاق داده‌ايد؟»
گفتند: «به همان دليل.»
حبيب گفت: «صبح كه شود، چه خواهيد كرد؟»
گفتند: «جز به سخن تو رفتار نخواهيم كرد.»
گفت: «صبح كه شد، شما اولين نفراتى باشيد كه به ميدان مى رويد. ما زودتر به مبارزه مى‌پردازيم، مبادا يكى از بنى هاشم خون آلود شود در حالى كه هنوز جانى در بدن و خونى در رگ داريم! تا مردم نگويند، سروران خويش را به جنگ فرستادند و از فداكارى مضايقه كردند».
همه با شمشيرهاى آخته گفتند: «ما با تو هم عقيده‌ايم.»
زينب كبرى‌ باز هم از تصميم استوار آنان بر يارى حسين عليه السلام شاد گشت، اما باز هم اشك در چشمش حلقه زد ... «١».
در ادامه نقل پيشين آمده است كه چون امام حسين عليه السلام به ياران بنى‌اسدى خود فرموده بود كه چون خانواده من اسير خواهند شد، شما زنان خود را به ميان قبيله خود ببريد، يكى از آنان خواست همسر خود را