نبرد با گروه هايى است كه بعداً مى‌آيند. امام فرمود: «ما كُنْتُ لِأبْدأَهُمْ بِالْقِتالِ» «١»
، من شروع به جنگ نمى‌كنم. اين يك گوشه از مردانگى امام است. صحنه ديگر، آب دادن به سپاه تشنه حرّ بود كه از راه رسيده بودند.
سّيد الشهداء عليه السلام دستور داد همه آن لشكر هزار نفرى را حتّى اسب هايشان را سيراب كنند! يكى از آنان كه ديرتر رسيده و تشنه تر و بى رمق‌تر بود، امام به دست خود او و اسبش را سيراب كرد. «٢» روز عاشورا، همين حرّ، وقتى تصميم گرفت به ياران امام بپيوندد، توبه كنان نزد امام آمد. اميدى نداشت كه امام از گذشته او بگذرد، ولى جوانمردى امام او را پذيرا شد و توبه‌اش قبول گشت. «٣» مردانگى و وفاى اباالفضل نيز در كنار نهر علقمه جلوه كرد. وقتى تشنه كام وارد فرات شد و خواست آب بنوشد با يادآورى عطش برادر و كودكان خيمه ها، آب ننوشيد و لب تشنه از شريعه فرات بيرون آمد.»
زندگى و مرگ و پيكار و شهادت حسين بن على عليه السلام همه مردانه بود و از روى كرامت و بزرگوارى. در زيارتنامه آن حضرت آمده است كه:
«كريمانه جنگيد و مظلومانه به شهادت رسيد.» «٥»
همه ياران امام نيز كه در صحنه دفاع از حجت خدا و دين الهى تا پاى جان ماندند و صحنه و ميدان را رها نكردند و به امام خويش پشت نكردند و بر سر عهد و پيمان خود ماندند، جوانمردان فتوت پيشه‌اى بودند كه‌